3η φορά στο Μουσείο της Ακρόπολης

Μόνο στο μουσείο της Ακρόπολης θα μπορούσα να έχω πάει τρεις φορές και να σκέφτομαι ότι είναι πολύ πιθανό να ξαναπάω. Ο λόγος δεν είναι η καφετέρια με θέα την ακρόπολη, αν και αξίζει να πάει κάποιος και γι’ αυτό! Αυτό το μουσείο αν και έχει πολλά να σου δείξει, σου προσφέρει ένα ξεκούραστο και βολικό τρόπο να τα δεις καθώς το ενδιαφέρον σου διατηρείται όχι μόνο από τα εκθέματα αλλά και από το πώς κινείσαι στο χώρο του.

Η αρχιτεκτονική του νέου μουσείου της Ακρόπολης ανατέθηκε στον Μιχάλη Φωτιάδη και Bernard Tsumi που κατά τη γνώμη μου κατάφεραν να εντυπωσιάσουν και να ανανεώσουν κάπως την Αθήνα μας συνδυάζοντας την ανάδειξη του κλασικού μας πολιτισμού με μια μοντέρνα διάσταση.

Η πρώτη εντύπωση για το γυάλινο εξωτερικό του όπου αντανακλάται ο Παρθενώνας δεν ήταν ενθουσιώδης αλλά όταν πλησίασα μου άρεσε που φαίνονται οι ανασκαφές και τα ευρήματα κάτω από το μουσείο, καθώς επίσης και η ιδέα της ανηφορικής κλίσης στον πρώτο εκθεσιακό χώρο που παραπέμπει στην ανάβαση στην Ακρόπολη. Γενικά, το μουσείο προσφέρει διάφορες εκπλήξεις στον επισκέπτη και σε κάνει περήφανο να βρίσκεται στην πόλη σου που κατά τα άλλα έχει χιλιάδες στραβά και προβλήματα. Για παράδειγμα, στις αίθουσες παραθέτονται τα αγάλματα ελεύθερα στο χώρο χωρίς να ακουμπούν σε κάποιο τοίχο και μπορείς να δεις πόσο τέλεια είναι από όλες τους τις πλευρές, όπως τα έβλεπαν τότε οι Αθηναίοι όταν έκαναν βόλτα στην αρχαία αγορά. Η κλασική ελληνική τέχνη προστάζει τα αγάλματα να παρουσιάζουν το ιδεατό σώμα, την απόλυτη ομορφιά. Ακόμα περισσότερο όταν αναπαριστούσαν τους θεούς, έπρεπε να είναι από κάθε άποψη τέλεια.

Πριν φτάσεις στις περίφημες Καρυάτιδες, όταν βρίσκεσαι ήδη σε άλλο επίπεδο και κοιτάξεις πάνω, μπορείς να τις δεις χωρίς να το περιμένεις. Βρίσκονται εκεί οι 5 αυθεντικές και το κενό της μίας που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο όπως και πολλά άλλα. Οι Καρυάτιδες πήραν το όνομά τους από ένα τελετουργικό, που γινόταν στις Καρυές της Πελοποννήσου και στηρίζουν το ναό του Ερεχθείου. Μου έκανε εντύπωση μια πληροφορία που μας έδωσε η ξεναγός του μουσείου στην τρίτη επίσκεψη: επειδή το πιο λεπτό σημείο του σώματός τους είναι ο λαιμός, για να στηρίξουν αποτελεσματικά το ναό, τους έφτιαξαν αυτές τις περίτεχνες πλεξούδες, ώστε να επιμεριστεί το βάρος.

Οι αρχιτέκτονες, νομίζω, ότι όντως πέτυχαν το να κάνουν το μουσείο να μιλάει με την Ακρόπολη καθώς ακόμα και που υπάρχουν τα 2 διατηρητέα κτίρια στο ενδιάμεσο, σου δίνει να καταλάβεις πολλά που ίσως να μην είχες νιώσει, αν το είχες παραλείψει και έχεις επισκεφτεί πρώτα τον ιερό βράχο. Κάθε φορά που κοιτάς ένα έκθεμα, ένα κομμάτι της ζωοφόρου για παράδειγμα, γυρνάς αυθόρμητα και κοιτάς που θα έπρεπε να είναι πάνω στον Παρθενώνα και μπορείς να το φανταστείς έτσι όπως ήταν τότε. Πιστεύω επίσης, ότι είναι ένα μουσείο φιλόξενο, που κάθε φορά που το επισκέπτεσαι τόσο πιο πολύ σε κερδίζει. Αν δε, είσαι ανοικτός στο να γνωρίσεις και να μάθεις περισσότερα για εκείνον το χρυσό αιώνα που σημάδεψε την ιστορία μας, σου προσφέρει με το παραπάνω αυτή την ευκαιρία.

Το βίντεο του Κώστα Γαβρά που προβάλλεται είναι πολύ διαφωτιστικό και ενδιαφέρον. Παρουσιάζει τον Παρθενώνα όπως ήταν όταν ολοκληρώθηκε τον 5ο αιώνα του Περικλή υπό την εποπτεία του Ικτίνου και του Καλλικράτη και τα θαυμαστά δημιουργήματα του Φειδία. Το μουσείο έχει κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να απεικονίζει τις πραγματικές διαστάσεις του Παρθενώνα και των συνθετικών μερών του. Δυστυχώς, ιδιαίτερα στα αετώματα λείπουν πάρα πολλά κομμάτια και αυτά που έχουν απομείνει δε σου δίνουν μια καλή εικόνα για το πώς ήταν οι αναπαραστάσεις της γέννησης της Αθηνάς και η διαμάχη μεταξύ Ποσειδώνα και Αθηνάς για την ονομασία της πόλης. Το βίντεο όμως καλύπτει τα κενά καθώς δίνει μια καλή εικόνα των μορφών, εξιστορεί επίσης παραστατικά όλα τα δεινά του Παρθενώνα που προκλήθηκαν από ανθρώπινη ασέβεια, είτε αυτοί ήταν οι χριστιανοί, είτε οι ενετοί κατακτητές είτε ο λόρδος Έλγιν, που πραγματικά σε αγγίζει. Όλα τα εκθέματα στο μουσείο είναι τα αυθεντικά, δεν υπάρχουν ομοιώματα εκτός από εκείνα που συμπληρώνουν το αρχαίο μάρμαρο για να δείξουν τη μορφή όσων βρίσκονται στο Βρετανικό μουσείο παρά τη θέληση τους.

Μετά το μουσείο, θα πρότεινα μια βόλτα στο μνημείο του Φιλοπάππου που βρίσκεται στον ομώνυμο λόφο ή αλλιώς λόφο των Μουσών, και συγκεκριμένα στο υψηλότερο σημείου του. Από εκεί η θέα του ιερού Βράχου της Ακρόπολης είναι εκπληκτική καθώς οι δύο λόφοι φαίνονται να είναι στο ίδιο ύψος. Γύρω σου απλώνεται η αχανής Αττική που νιώθεις να σε πνίγει και δε μπορείς να θαυμάσεις κάτι όμορφο, έτσι όπως την έχουμε καταντήσει. Ευτυχώς όμως, έχεις θέα και στον Λυκαβηττό αλλά και μέχρι τη θάλασσα στον Πειραιά. Αν και είναι από τα ωραιότερα σημεία του ιστορικού κέντρου, όσες φορές έχω πάει εκεί, δεν έχω δει Έλληνες παρά μόνο κάποιους καλά ενημερωμένους ξένους που πολλές φορές έχω διαπιστώσει, ότι ξέρουν περισσότερα όμορφα σημεία στη χώρα μας από τους ντόπιους.

Είναι κάποιος που θέλει να έρθει μαζί μου στο μουσείο για τέταρτη φορά και μετά να κάνουμε βόλτα στις γειτονιές εκεί;